On Dangerous Ground

Zo onzeker zou producent John Houseman geweest zijn over de aantrekking van Nicholas Rays On Dangerous Ground (1952), dat hij zocht naar de sterkst mogelijke muziek voor de film. Uiteindelijk lag het antwoord bij Bernard Herrmann, een Oscarwinnaar en vroegere componist-vriend van Orson Welles die tien jaar na een dispuut met RKO Pictures over The Magnificent Ambersons dan toch opnieuw met/voor de productiemaatschappij wilde werken.

En Herrmann deed wat men van hem hoopte. Over de opening van de film schalt druk zijn prelude, zelfs al over het productielogo - toen eerder ongebruikelijk als je 't mij vraagt-, om het publiek met een brute kracht het duistere nachtleven van de stad in te duwen. Ik kan het je helaas niet laten horen en zien, maar misschien geeft Herrmanns 'Hunt Scherzo' samen met het grimmige beeld eronder de intense stemming voldoende weer:

Het is dan ook de eerste helft van On Dangerous Ground die mijn voorkeur geniet, voor de ongeziene verschuiving naar het platteland. Na die radicale ommekeer was ik minder overtuigd, hoe graag ik ook het hoofdpersonage van Robert Ryan het uit zijn nachtmerrie wilde zien te redden.

De vrees van Houseman bleek terecht. En Herrmanns muziek mocht niet baten. De film lokte (te) weinig volk. RKO leed een flink verlies.

(Bronnen: TCMDb artikel over On Dangerous Ground en Bruce Eders recensie van de soundtrack.)

Van 2012: Box office en in memoriam

Met Camera Obscura brachten we vorige week een overzicht van filmjaar 2012: een focus op de box office wereldwijd, in België en in Vlaanderen met enkele kritische kanttekeningen ('Niet voor gevoelige cultuurpessimisten'), en daarnaast een kleine respectbetuiging aan enkele iconische namen uit de cinema die in 2012 het leven lieten.
Via de Mixcloud van ons programma is alles online te herbeluisteren.
   

Camera Obscura - Filmjaaroverzicht 2012 by Camera Obscura on Mixcloud

Camera Obscura - RIP in 2012 by Camera Obscura on Mixcloud

Kanttekeningen: American Gigolo

Enkele kanttekeningen bij American Gigolo (1980, Paul Schrader):

- Die Armanipakken!

- Twee opeenvolgende, statische shots van enkele seconden die opvallen:

Samen met een klassieker derde establishing shot situeren ze Richard Geres personage paraderend op een stoep in Los Angeles:

De manier waarop cineast Paul Schrader en zijn cameraman John Bailey de architectuur en 'lege' ruimte in beeld brengen, toont voor mij even goed Schraders affiniteit met de Japanse cinema (in de traditie van Yasujirô Ozu) en doet me daarbij denken aan het werk van Michelangelo Antonioni, zoals hieronder in de beroemde laatste sequentie van zijn L'eclisse (1962):

Een beetje Japans duikt verder in de achtergrond op - ik vraag me af wat het betekent -, en staat ook te lezen op de guitige kop van de regisseur zelf in de promofoto eronder (van eBay):

- Meer gevonden promotiemateriaal: John Travolta als een nachtdier in Film Bulletin voor hij, zoals toevallig wel vaker, de rol zou doorgeven aan Richard Gere, en Gere in het beeld dat de filmposter zou worden:

Filmshots: American Gigolo

American Gigolo (1980, Paul Schrader)
Julian Kay (Richard Gere) glijdt door de Polo Lounge in het Beverly Hills Hotel, op zoek naar een potentiële klant. Cinematografie door John Bailey.