Here We Go, Yo!

Op zondag 3 februari kan je in de AB gaan kijken naar 'Beats, Rhymes & Life: The Travels of A Tribe Called Quest', een uitstekende documentaire over één van de meest opwindende hiphopbands uit de geschiedenis. Naast getuigenissen van generatiegenoten en artiesten die door de creativiteit en drive van ATCQ werden beïnvloed (onder meer Pharrell Williams, Questlove, Common, De La Soul en de Beastie Boys spreken hun bewondering uit) toont regisseur Michael Rapaport ons ook beelden van de strubbelingen , misverstanden en verwijten die uiteindelijk tot het einde van de band zouden leiden.


Als fan is het uiteraard pijnlijk en triest te zien hoe de brave Ali Shaheed Muhammad steeds weer moet bemiddelen tussen een suikerverslaafde en spotlightschuwende Phife Dawg en een ambitieuze, larger-than-life Q-Tip, maar 'Beats, ...' doet je ook (opnieuw?) beseffen hoe uniek de band was en hoe belangrijk hun nalatenschap is voor de hiphop. Niet te missen, dus!
Inkom is gratis en inschrijven doe je via reservationshuis23@abconcerts.be


Gezien en gehoord: Slant Azymuth

Vrijdag ben ik in KASKcinema naar Slant Azymuth, het horrorsoundtrack-project van Andy Votel en Demdike Stare, gaan kijken. Gezien de release van hun selftitled album mij vorig jaar volledig was ontgaan, wist ik niet meteen wat ik mocht verwachten. Andy Votel's naam staat voor mij synoniem met het Finders Keepers-label, dat stoffige en obscure pareltjes uit de meest uiteenlopende en minst populaire genres opnieuw uitbrengt, maar we kennen hem ook van de bizarre mixes die hij als Applehead op de wereld loslaat. Demdike Stare is dan weer een duo dat bevreemdende electronische drone-scapes in elkaar weeft.


Jammer genoeg (ik had net iets liever wat gekke Perzische proto-electronica of Scandinavische funkplaatjes ontdekt) geeft vooral Demdike Stare de richting aan voor Azymuth: met verwrongen synths, klikjes, live tape-manipulatie en ruis werd langzaam een spooky atmosfeer opgebouwd. Het eerste halfuur van de set keek ik m'n ogen uit: de beklemmende sfeer die de combinatie van semi-misselijkmakende geluiden en de constante stroom van found footage, psychedelische beeldcollages en allround weirdness opriep, deed me constant naar adem happen.
Een vreemde, zij het interessante ervaring, die helaas een beetje teniet werd gedaan door de duur van het gebeuren. Na een uurtje was het effect van zowel beeld als geluid immers zo goed als uitgewerkt en hapte ik enkel tijdens het gapen nog naar adem: jammer. Dat Slant Azymuth in minder copieuze porties wel degelijk te genieten valt, zie je hier:



Kanttekeningen: Ultranova

- 'Organ in the Attic Sings the Blues' van Deadbeat (Wild Life Documentaries, 2002) zetten we bij Camera Obscura in om het programma uit te laten bollen. Nu heb ik zo'n blauw vermoeden dat Diederik van Camera Obscura, fan van Bouli Lanners als 'k me niet vergis, de muziek gehaald heeft uit Lanners Ultranova (2005)!


- De minimalistische muziek van Jarby McCoy voor Ultranova is te beluisteren op de site van Cineuropa, wel in het onpraktische .ram-formaat. Het mooie 'Dérapages' vind je ook op YouTube:



Filmshots: Ultranova

Openingsshot van Ultranova (Bouli Lanners, 2005). Cinematografie door Jean-Paul de Zaetijd.





Hopper duikt op in Luik.
Ultranova (Bouli Lanners, 2005)
Nighthawks (Edward Hopper, 1942)

On Dangerous Ground

Zo onzeker zou producent John Houseman geweest zijn over de aantrekking van Nicholas Rays On Dangerous Ground (1952), dat hij zocht naar de sterkst mogelijke muziek voor de film. Uiteindelijk lag het antwoord bij Bernard Herrmann, een Oscarwinnaar en vroegere componist-vriend van Orson Welles die tien jaar na een dispuut met RKO Pictures over The Magnificent Ambersons dan toch opnieuw met/voor de productiemaatschappij wilde werken.
En Herrmann deed wat men van hem hoopte. Over de opening van de film schalt druk zijn prelude, zelfs al over het productielogo - toen eerder ongebruikelijk als je 't mij vraagt-, om het publiek met een brute kracht het duistere nachtleven van de stad in te duwen. Ik kan het je helaas niet laten horen en zien, maar misschien geeft Herrmanns 'Hunt Scherzo' samen met het grimmige beeld eronder de intense stemming voldoende weer:
















Het is dan ook de eerste helft van On Dangerous Ground die mijn voorkeur geniet, voor de ongeziene verschuiving naar het platteland. Na die radicale ommekeer was ik minder overtuigd, hoe graag ik ook het hoofdpersonage van Robert Ryan het uit zijn nachtmerrie wilde zien te redden.
De vrees van Houseman bleek terecht. En Herrmanns muziek mocht niet baten. De film lokte (te) weinig volk. RKO leed een flink verlies.

De Grote Kuis: Mongolia Trilogy

Je weet vast hoe dat gaat. Je koopt of krijgt een film en laat 'm dan veel te lang links liggen. Via deze weg leg ik mezelf op eens flink (en schoon) huis te houden in m'n persoonlijke dvd-collectie.


Morgen verschijnt Het vijfde seizoen, het sluitstuk in de filmtrilogie van Peter Brosens en Jessica Woodworth na Khadak (2006) en Altiplano (2009), en ik kijk er naar uit. Daarom dacht ik De Grote Kuis te beginnen met de dvd Mongolia Trilogy, een driedelig werk dat Brosens co-regisseerde vóór zijn samenwerking met Woodworth.

De trilogie beslaat City of the Steppes (1993), Poets of Mongolia (1998) en State of Dogs (1999), door het bijgevoegde boekje "creatieve documentaires" genoemd. Waarschijnlijk omwille van de manier waarop de makers op ongewone wijze beelden lijmen en rijmen in een vermenging van realisme en metaforiek. Die bejubelde maar evengoed gehekelde stijl van Brosens, tevens de producent van de reeks, voerden hijzelf en Woodworth onmiskenbaar in hun fictiefilms door.

Over State of Dogs schreef Jean Peret, directeur van het documentairefestival Visions du Réel, waar het de Grote Prijs won: "De film onthult een wrede paradox wat betreft honden [in Mongolië]. De zwerfhonden worden gedood door zij die geloven dat diezelfde honden zullen terugkomen als mensen." (vrij vertaald uit het boekje) De sterkste van de drie documentaires op de schijf. Poëtisch rijk. Of hoe direct de schoon in 'schoonmaak' te zetten!

De dvd gaf Brosens me cadeau toen ik hem bij de release van Altiplano interviewde voor Camera Obscura - een van m'n allereerste 'opdrachten' voor het programma. Volgende week dinsdag bespreken we Het vijfde seizoen on air.

Cave of Forgotten Dreams

Eerst vroeg ik me af of ik Werner Herzogs documentaires boven zijn fictiefilms verkies. Maar dan stelde ik me de vraag of je eigenlijk wel een onderscheid kan en mag maken in het werk van de Duitse cineast. Daarbij bedacht ik, en da's een stuk eenvoudiger, dat je (gelukkig) niet moet kiezen, dus waarom zou je ook?


In Cave of Forgotten Dreams, een documentaire waarin Herzog de kijker meeneemt in en door de befaamde Chauvetgrot, bemerkt de filmmaker-verteller bij een van de grotschilderingen: "The artist painted this bison with eight legs, suggesting movement, almost a form of proto-cinema."
Hoewel Herzog al eens het domein van de pseudo-diepzinnigheid durft te betreden (zoals met de krokodillen op het einde), lijkt de interpretatie hierboven niet alleen aannemelijk maar ook erg mooi... een bezwerend spel van de tot de verbeelding sprekende tekeningen en de schaduw van de toortsdrager als een vorm van cinema(/)magie.
Dat het een geïnspireerde film oplevert, bewijst het videosegment hieronder, als een soort film-in-de-film te zien, begeleid - in de puurste zin van het woord - door de originele muziek van cellist-componist Ernst Reijseger, waarvan daaronder dan weer 'Shadow' te beluisteren is.


Searching for Sugar Man


Ongelooflijk, inspirerend, hoopgevend, hartverwarmend. Het zijn van die geconcentreerde adjectieven zodanig rondgestrooid in trailers en recensies en op posters, dat ze zo goed als nietszeggend worden. Maar, ze gaan wel stuk voor stuk op voor Searching for Sugar Man (Malik Bendjelloul, 2012), het onwaarschijnlijke, modern-mythische verhaal van de Amerikaanse muzikant Sixto Rodríguez. 't Moet toch bijna sinds The Cove (Louie Psihoyos, 2009) geleden zijn dat ik in de bioscoop nog zo was aangedaan door een documentaire, door de ontdekking van een man en zijn muziek.

'Cause' (Coming From Reality, 1971)

'Inner City Blues' (Cold Fact, 1970)

'I'll Slip Away' (Coming From Reality, 2009 Bonus Track)


'Streetboy' (Coming From Reality, 2009 Bonus Track)


'Sugar Man' (Cold Fact, 1970)


In ons land speelt deze internationale publiekslieveling eigenaardig genoeg enkel in het Brusselse Aventure Ciné Confort en dankzij One Shot Cinema nog tweemaal in de Gentse KASKcinema - de data vind je in onze Oog Om Oor-kalender rechts. Daarnaast is ie wel al verkrijgbaar op dvd. Tip: zie 'm met zo weinig mogelijk voorkennis en deel de film en de muziek met zo veel mogelijk vrienden. Warm aanbevolen in barre tijden.

Voor 2013: films om naar uit te kijken

Met Camera Obscura blikten we ook vooruit op een aantal noemenswaardige (en enkele minder noemenswaardige) films dit jaar te verwachten in de Belgische bioscoopzalen. Ofte 'Een geheel subjectieve selectie van kleine en grote titels'.
Het vooruitzicht, in twee delen, en meer is te vinden op de Mixcloud van Camera Obscura.
 

Van 2012: Box office en in memoriam

Met Camera Obscura brachten we vorige week een overzicht van filmjaar 2012: een focus op de box office wereldwijd, in België en in Vlaanderen met enkele kritische kanttekeningen ('Niet voor gevoelige cultuurpessimisten'), en daarnaast een kleine respectbetuiging aan enkele iconische namen uit de cinema die in 2012 het leven lieten.
Via de Mixcloud van ons programma is alles online te herbeluisteren.
   

Voor 2013: Albums om naar uit te kijken

Een lijstje van niet te missen albums...

Azealia Banks - Broke With Expensive Taste (Interscope) 
Jamie Lidell - Jamie Lidell (Warp) 
Danny Brown - Old (Fools Gold)
Darkstar - News from Nowhere (Warp)
Earl Sweatshirt - Doris (Columbia)
Freddie Gibbs & Madlib - Cocaine Piñata (?)
Jay Electronica - Act II: Patents of Nobility (The Turn) (Roc Nation)
Prodigy & The Alchemist - Albert Einstein (?)
Pusha T - My Name is My Name (G.O.O.D. Music)
Tyler, The Creator - Wolf (XL)
Vondelpark - Seabed (R&S) 
Step Brothers (The Alchemist & Evidence) - Lord Steppington (Rhymesayers)
Talib Kweli - Prisoner of Conscious (Capitol)
Ghostface Killah - Supreme Clientele Presents... Blue & Cream: The Wally Era (?)
John Legend - Love in the Future (G.O.O.D. Music)
José James - No Beginning, No End (Blue Note)
Herrmutt Lobby - Haters Gonna Hate EP (Eat Concrete)
Action Bronson & Harry Fraud - Saab Stories (Vice)
M.I.A. - Matangi (Interscope)
Toro Y Moi - Anything in Return (Carpark)

Verder zouden we ook nog mogen rekenen op (nieuw) werk van AlunaGeorge, Arca, Cannibal OxDaft Punk, James Blake, Mount Kimbie, Nicolas Jaar, Phoenix, Queens of the Stone Age, The Avalanches, Wu-Tang Clan, Theophilus London, Eminem, Andre 3000, Kanye West, The Roots, Common, Jay-Z en The Black Keys: volgens mij hebben we weer een leuk muziekjaar voor de boeg...

Van 2012: Favoriete filmmuziek

Gehele soundtracks en scores of afzonderlijke nummers, de muziek uit deze films van 2012 blijft mij het meeste bij.

#10 Skyfall
Voor zijn allereerste Bondsoundtrack en vijfde samenwerking met filmmaker Sam Mendes heeft componist Thomas Newman zijn best gedaan. En Adele natuurlijk ook, samen met producent Paul Epworth, voor de titelsong.


#9 The Hobbit: An Unexpected Journey
Misschien meer omwille van een jonge nostalgie; Howard Shore lijkt immers heel wat te hergebruiken uit zijn The Lord of the Rings-catalogus. Maar dit meeslepende dwergenlied staat toch zeker zijn - uhm - mannetje.


#8 Beasts of the Southern Wild
Hoewel Benh Zeitlins debuut mij met een dubbel gevoel achterliet en ik zijn standpunt en intentie in vraag stel, kan ik niet ontkennen dat de muziek voor zijn volk uit The Bathtub bruist en schuimt van leven.


#7 De rouille et d'os
Componist Alexandre Desplat levert de laatste paar jaar werk af van hoge kwantiteit én kwaliteit - zie eveneens verder. En Jacques Audiard hoeft al langer niet meer te bewijzen dat hij smaak heeft ook op muzikaal vlak. Zo wist hij dit nummer van Bon Iver perfect in te zetten:


#6 Wuthering Heights
Laat me de mannen van indiefolkband Bon Iver opvolgen met deze folkrockgasten, Mumford & Sons, en hun hartverscheurende bijdrage aan een al smartelijk relaas. "Tell me not of heartbreak. It plagues my soul, it plagues my soul."


#5 Holy Motors
Alleen al om deze meesterlijke muzikale intermezzo:


#4 Moonrise Kingdom
In lijn met zijn stijl, is de muziek van Wes Andersons cinema een fabuleus wandtapijt van kleurrijke stukjes stof: doorheen een uiteenlopende maar zorgvuldig gesprokkelde soundtrack (met onder meer Benjamin Britten en Leonard Bernstein) weeft hij een verrassende, nieuwe score, hier van de hand van Alexandre Desplat.




#3 This Must Be the Place
Wat wil je ook, met een film die als eerbetoon genoemd is naar een song van Talking Heads, 'This Must the Place (Naive Melody)'. Een pakkende cover van Trevor Green en een aardige bijdrage van indiemuzikanten Will Oldham en Michael Brunnock (luister). En voeg daar nog eens, naast die uit Holy Motors, een tweede memorabele muzikale intermezzo uit 2012 aan toe!



#2 The Turin Horse (A torinói ló)
Ook voor zijn finale film kon Béla Tarr rekenen op componist Mihály Víg. Het resultaat is één beklemmende instrumentale (klaag?)zang dat doorheen de film even routineus herhaald wordt als de handelingen van de personages. Na een vol film(muziek)jaar blijft deze door mijn hoofd spoken!


#1 Le voyage dans la lune (A Trip to the Moon)
Het Franse elektronische duo Air werd gevraagd de intensieve restauratie van George Méliès' mijlpaal van een muzikale (her)interpretatie te voorzien. Een hele klus, en toegegeven, het was even wennen aan hun bonte antwoord,  maar wat mij betreft, klopt het. De twee zijn erin geslaagd een mengsel te brouwen van vervreemding, verwondering en vreugde - terecht, want Méliès' zestien minuten magie en zo ook de cinema verdienen gevierd te worden!
Dat viel ook Jonas op: "Daar de inspiratie groter was dan de film lang is, kwamen Nicolas Godin en en Jean-Benoît Dunckel met een op de film geïnspireerd full album op de proppen. Duidelijk te horen dat Godin en Dunckel zich geamuseerd hebben bij het maken van deze soundtrack: de aandoenlijk onnozele moog-motiefjes en jaren zeventigdrums toverden een glimlach op ons gezicht."
Hieronder twee afzonderlijke nummers maar ook het album in z'n geheel (voorlopig nog), juist omdat je 't zeker eens in z'n geheel zou kunnen horen. Heb ikzelf grijsgedraaid. "Ook zonder beelden best te genieten", verzekert Jonas (lees zijn volledige recensie op Cutting Edge).  




Tot slot vernoem ik nog graag deze: Philip Glass' werk voor Elena, de pianomuziek in Amour, 'Little Black Spiders' door house-dj Armand Van Helden - begot - en Fiona Marr, uit de gelijknamige Vlaamse film, en The Dark Knight Rises-score van Hans Zimmer.

Kanttekeningen: American Gigolo

Enkele kanttekeningen bij American Gigolo (1980, Paul Schrader):
- Die Armanipakken!
- Twee opeenvolgende, statische shots van enkele seconden die opvallen:



Samen met een klassieker derde establishing shot situeren ze Richard Geres personage paraderend op een stoep in Los Angeles:


De manier waarop cineast Paul Schrader en zijn cameraman John Bailey de architectuur en 'lege' ruimte in beeld brengen, toont voor mij even goed Schraders affiniteit met de Japanse cinema (in de traditie van Yasujirô Ozu) en doet me daarbij denken aan het werk van Michelangelo Antonioni, zoals hieronder in de beroemde laatste sequentie van zijn L'eclisse (1962):


Een beetje Japans duikt verder in de achtergrond op - ik vraag me af wat het betekent -, en staat ook te lezen op de guitige kop van de regisseur zelf in de promofoto eronder (van eBay):



- Meer gevonden promotiemateriaal: John Travolta als een nachtdier in Film Bulletin voor hij, zoals toevallig wel vaker, de rol zou doorgeven aan Richard Gere, en Gere in het beeld dat de filmposter zou worden:


Filmshots: American Gigolo

American Gigolo (1980, Paul Schrader)
Julian Kay (Richard Gere) glijdt door de Polo Lounge in het Beverly Hills Hotel, op zoek naar een potentiële klant. Cinematografie door John Bailey.










Van 2012: Favoriete albumcovers

 Mijn 10 favoriete albumhoezen van 2012...

Andy Stott - Luxury Problems

Stott in Pitchfork: "When an album's finished, [Modern Love founder] Shlom Sviri tries to find an image that has the same sort of impact as the music. For this record, he came over to my house with this photo and was like, "I think I've got it!" It's just incredible, a perfect image. The lady's doing such a controlled dive, and it could quite easily go wrong. It represents the fine line between the point of control and being a mess."
Lone - Galaxy Garden

Lone in Dummymag: “All I said to Konx-om-Pax was “listen to the record, and make a visual representation of it. The way he visualised my music was so true to what I had in my head. I got really lucky with him. The cover is pure synaesthesia; the colours and movements are quite literally representing the notes, the chords, the melodies, everything. It’s just a total visual representation of what’s going on musically."


Die Antwoord - TEN$ION

Dat Waddy Jones het visuele aspect minstens even belangrijk vindt als de muziek, wisten we al langer. Met de hoes en de videoclips voor 'Baby's on Fire' (met Terence Neale), 'Fatty Boom Boom', 'Fok Jullie Naaiers' (met Ross Garrett) en 'I Fink You Freeky' (met Roger Ballen) bewees hij dat opnieuw...




DVA - Pretty Ugly

Manuel 'Optigram' Sepulveda, die ook de hoes voor DVA's nieuwste 'Fly Juice' ontwierp, probeerde net als bovengenoemde Konx-om-Pax het begip 'synesthesie' visueel te interpreteren, met een even geslaagd resultaat...





Action Bronson - Rare Chandeliers

Johnny Sampson volgde blijkbaar gewoon de bevelen van Action Bronson: "I said ‘Yo, I want to be on the cover in a tuxedo with a wolf on my head. I want there to be some sort of Chinese dudes with BMWs involved. I want an alligator with a gun for sure. And I need a bitch with a fat ass with a knife for a hand. Just thinking about like Grindhouse and Tarantino films, I needed something like that. I like seeing artwork like that. I’m an artist first, so I appreciate that shit."

Captain Murphy - Duality

Xavier Magot aka Revenge maakte de brainwashende videoclip, maar ook het artwork (voor elke song een nieuwe hoes) van FlyLo's rappende evil twin was zeker de moeite waard...



Débruit - From The Horizon

Designer The Rainbowmonkey over zijn werk: "Débruit's new album 'From the Horizon' is inspired by René Magritte's 1928 piece 'The False Mirror'. Not only because of Débruit's recent move to Brussels, the birth place of Magritte, but also to visualize the bizarre sample and beat world that Débruit creates."




Jameszoo- Guanyin Psyttacines

Het moge duidelijk zijn dat de papegaai het lievelingsdier is van Jameszoo: prachtige hoes van Stephen Serrato, die ook het desgin van FlyLo's 'Until the Quiet Comes' verzorgde...





Tim Maia - Nobody Can Live Forever

Sam Weber schilderde het portret, Rodrigo Corral zorgde voor de rest van het artwork: grote namen voor de uitstekende heruitgave van Tim Maia's debuutalbum... 






The Souljazz Orchestra - Solidarity 

Lewis Heriz levert altijd prachtige 'exotisch'-gestyleerde hoezen af, een reden te meer om de vrijwel altijd onversmadelijke releases van de Strut- en Soundwaylabels steeds op vinyl aan te schaffen...

Van 2012: Favoriete filmposters

Ik heb een zwak voor filmaffiches. Soms omdat ze gewoon doen wat ze in de eerste plaats horen te doen, goeie reclame maken, de aandacht trekken en interesse opwekken. Soms alleen omdat ze het oog strelen. En soms omdat ze meer doen dan dat, in een geslaagde poging de film te vatten in één treffend beeld.

Mijn selectie posters van films uit 2012, om een of meerdere van de bovengenoemde redenen, met werk van enkele van m'n favoriete moderne ontwerpers:


#10 Holy Motors (ontwerper onbekend)
Geen bijzonder geslaagde affiche, maar de kale schaduw met koplampen voor ogen deed mij denken aan de wonderlijke verschijning van de bosgeest uit een van 2011's beste films, Uncle Boonmee Who Can Recall His Past Lives (van Apichatpong Weerasethakul), en bijhorend meesterontwerp van Chris Ware.


#9 The Dark Knight Rises (Ignition Print)
Batman wordt in Christopher Nolans trilogie herhaaldelijk naar voren gedragen als een symbool (al dan niet van de stad Gotham), reden te meer om slim te spelen met het Batmansymbool. Jammer dat men later in het marketingsoffensief zonodig de held zelf op deze teaserposter moest plakken.


#8 Elena (Sam Smith)
Lees op Mubi over de ontstaangeschiedenis van deze sfeerrijke poster en check de blog van de geweldige designer Sam Smith voor meer van zijn ontwerpen.


#7 Haywire (Kellerhouse, Inc.)
De invloedrijke Neil Kellerhouse is waarschijnlijk mijn favoriete grafisch kunstenaar van het moment. De laatste jaren levert hij regelmatig werk af voor Steven Soderbergh, wiens films in het verleden wel vaker interessante affiches meekregen, zie zijn absoluut briljante poster-van-het-jaar voor The Girlfriend Experience, en hopelijk mag hij dat blijven doen.



#6 The Paperboy (and company)
Passende en vaardig uitgewerkte retrolook met een prachtig kleurenpalet die de broeierige toon van de film reflecteert. Interessant ook van opbouw. Die steroïdenarm van vedette Zac Effron vergeef ik de makers graag die het aandurfden aanlokkelijke acteurs zoals Matthew McConaughey en John Cusack bijna geheel van de poster te verdringen.

#5 Killing Them Softly (Gravillis Inc.)
Meer nog dan The Paperboy een poster die stukken beter is dan de film zelf. En niet één, maar zelfs een hele reeks sterke. Deze hiernaast (met een door de ogen geschoten Vrouwe Justitia?) geniet zonder twijfel mijn voorkeur, samen misschien met dit supereenvoudige alternatief, en wel omdat de allegorie Amerika je eens niet naar het hoofd geslingerd wordt.

#4 The Turin Horse (Scott Meola)
Een straf beeld uit de film maakt hier voor een straffe affiche, mede dankzij een zorgvuldig gekozen lettertype en een doordachte compositie. Kenner Adrien Curry schreef voor Mubi iets meer over dit en ander werk van ontwerper Scott Meola.

#3 Shame (Mark Carroll)
Zelden voelt een titel meer op zijn plaats dan hier gespreid op het ongemaakte bed van Mark Corralls affiche. Net zoals het titelwoord zelf brengt het efficiënt en eenduidig een boodschap over. Een krachtig concept behoeft geen ster (met name Michael Fassbender).


#2 Moonrise Kingdom (Michael Gaskell, Jessica Hische en P+A/Mojo)
Een gedurfd en ongewoon meesterwerkje. Gewaagd vooral ook wat de fijne belettering betreft. Het vloekt een beetje en dat past dan weer bij de kitscherige schildering. Hoe een affiche voor een Wes Andersonfilm er toch fris en anders kan blijven uitzien.


#1 Tyrannosaur (Dan McCarthy en Allcity)
Ontwerper Dan McCarthy, gek op bomen en dinosaurussen (blijkbaar), verwerkte op een sublieme visuele manier de grote metafoor van het grimmige Schotse drama Tyrannosaur. Ik was op slag een fan toen ik deze ontdekte op flyerformaat en heb 'm sindsdien nog.