- 'Organ in the Attic Sings the Blues' van Deadbeat (Wild Life Documentaries, 2002) zetten we bij Camera Obscura in om het programma uit te laten bollen. Nu heb ik zo'n blauw vermoeden dat Diederik van Camera Obscura, fan van Bouli Lanners als 'k me niet vergis, de muziek gehaald heeft uit Lanners Ultranova (2005)!
- De minimalistische muziek van Jarby McCoy voor Ultranova is te beluisteren op de site van Cineuropa, wel in het onpraktische .ram-formaat. Het mooie 'Dérapages' vind je ook op YouTube:
Zo onzeker zou producent John Houseman geweest zijn over de aantrekking van Nicholas Rays On Dangerous Ground (1952), dat hij zocht naar de sterkst mogelijke muziek voor de film. Uiteindelijk lag het antwoord bij Bernard Herrmann, een Oscarwinnaar en vroegere componist-vriend van Orson Welles die tien jaar na een dispuut met RKO Pictures over The Magnificent Ambersons dan toch opnieuw met/voor de productiemaatschappij wilde werken.
En Herrmann deed wat men van hem hoopte. Over de opening van de film schalt druk zijn prelude, zelfs al over het productielogo - toen eerder ongebruikelijk als je 't mij vraagt-, om het publiek met een brute kracht het duistere nachtleven van de stad in te duwen. Ik kan het je helaas niet laten horen en zien, maar misschien geeft Herrmanns 'Hunt Scherzo' samen met het grimmige beeld eronder de intense stemming voldoende weer:
Het is dan ook de eerste helft van On Dangerous Ground die mijn voorkeur geniet, voor de ongeziene verschuiving naar het platteland. Na die radicale ommekeer was ik minder overtuigd, hoe graag ik ook het hoofdpersonage van Robert Ryan het uit zijn nachtmerrie wilde zien te redden.
De vrees van Houseman bleek terecht. En Herrmanns muziek mocht niet baten. De film lokte (te) weinig volk. RKO leed een flink verlies.
Eerst vroeg ik me af of ik Werner Herzogs documentaires boven zijn fictiefilms verkies. Maar dan stelde ik me de vraag of je eigenlijk wel een onderscheid kan en mag maken in het werk van de Duitse cineast. Daarbij bedacht ik, en da's een stuk eenvoudiger, dat je (gelukkig) niet moet kiezen, dus waarom zou je ook?
In Cave of Forgotten Dreams, een documentaire waarin Herzog de kijker meeneemt in en door de befaamde Chauvetgrot, bemerkt de filmmaker-verteller bij een van de grotschilderingen: "The artist painted this bison with eight legs, suggesting movement, almost a form of proto-cinema."
Hoewel Herzog al eens het domein van de pseudo-diepzinnigheid durft te betreden (zoals met de krokodillen op het einde), lijkt de interpretatie hierboven niet alleen aannemelijk maar ook erg mooi... een bezwerend spel van de tot de verbeelding sprekende tekeningen en de schaduw van de toortsdrager als een vorm van cinema(/)magie.
Dat het een geïnspireerde film oplevert, bewijst het videosegment hieronder, als een soort film-in-de-film te zien, begeleid - in de puurste zin van het woord - door de originele muziek van cellist-componist Ernst Reijseger, waarvan daaronder dan weer 'Shadow' te beluisteren is.
Gehele soundtracks en scores of afzonderlijke nummers, de muziek uit deze films van 2012 blijft mij het meeste bij.
#10 Skyfall
Voor zijn allereerste Bondsoundtrack en vijfde samenwerking met filmmaker Sam Mendes heeft componist Thomas Newman zijn best gedaan. En Adele natuurlijk ook, samen met producent Paul Epworth, voor de titelsong.
#9 The Hobbit: An Unexpected Journey
Misschien meer omwille van een jonge nostalgie; Howard Shore lijkt immers heel wat te hergebruiken uit zijn The Lord of the Rings-catalogus. Maar dit meeslepende dwergenlied staat toch zeker zijn - uhm - mannetje.
#8 Beasts of the Southern Wild
Hoewel Benh Zeitlins debuut mij met een dubbel gevoel achterliet en ik zijn standpunt en intentie in vraag stel, kan ik niet ontkennen dat de muziek voor zijn volk uit The Bathtub bruist en schuimt van leven.
#7 De rouille et d'os
Componist Alexandre Desplat levert de laatste paar jaar werk af van hoge kwantiteit én kwaliteit - zie eveneens verder. En Jacques Audiard hoeft al langer niet meer te bewijzen dat hij smaak heeft ook op muzikaal vlak. Zo wist hij dit nummer van Bon Iver perfect in te zetten:
#6 Wuthering Heights
Laat me de mannen van indiefolkband Bon Iver opvolgen met deze folkrockgasten, Mumford & Sons, en hun hartverscheurende bijdrage aan een al smartelijk relaas. "Tell me not of heartbreak. It plagues my soul, it plagues my soul."
#5 Holy Motors
Alleen al om deze meesterlijke muzikale intermezzo:
#4 Moonrise Kingdom
In lijn met zijn stijl, is de muziek van Wes Andersons cinema een fabuleus wandtapijt van kleurrijke stukjes stof: doorheen een uiteenlopende maar zorgvuldig gesprokkelde soundtrack (met onder meer Benjamin Britten en Leonard Bernstein) weeft hij een verrassende, nieuwe score, hier van de hand van Alexandre Desplat.
#3 This Must Be the Place
Wat wil je ook, met een film die als eerbetoon genoemd is naar een song van Talking Heads, 'This Must the Place (Naive Melody)'. Een pakkende cover van Trevor Green en een aardige bijdrage van indiemuzikanten Will Oldham en Michael Brunnock (luister). En voeg daar nog eens, naast die uit Holy Motors, een tweede memorabele muzikale intermezzo uit 2012 aan toe!
#2The Turin Horse (A torinói ló)
Ook voor zijn finale film kon Béla Tarr rekenen op componist Mihály Víg. Het resultaat is één beklemmende instrumentale (klaag?)zang dat doorheen de film even routineus herhaald wordt als de handelingen van de personages. Na een vol film(muziek)jaar blijft deze door mijn hoofd spoken!
#1 Le voyage dans la lune (A Trip to the Moon)
Het Franse elektronische duo Air werd gevraagd de intensieve restauratie van George Méliès' mijlpaal van een muzikale (her)interpretatie te voorzien. Een hele klus, en toegegeven, het was even wennen aan hun bonte antwoord, maar wat mij betreft, klopt het. De twee zijn erin geslaagd een mengsel te brouwen van vervreemding, verwondering en vreugde - terecht, want Méliès' zestien minuten magie en zo ook de cinema verdienen gevierd te worden!
Dat viel ook Jonas op: "Daar de inspiratie groter was dan de film lang is, kwamen Nicolas Godin en en Jean-Benoît Dunckel met een op de film geïnspireerd full album op de proppen. Duidelijk te horen dat Godin en Dunckel zich geamuseerd hebben bij het maken van deze soundtrack: de aandoenlijk onnozele moog-motiefjes en jaren zeventigdrums toverden een glimlach op ons gezicht."
Hieronder twee afzonderlijke nummers maar ook het album in z'n geheel (voorlopig nog), juist omdat je 't zeker eens in z'n geheel zou kunnen horen. Heb ikzelf grijsgedraaid. "Ook zonder beelden best te genieten", verzekert Jonas (lees zijn volledige recensie op Cutting Edge).
Tot slot vernoem ik nog graag deze: Philip Glass' werk voor Elena, de pianomuziek in Amour, 'Little Black Spiders' door house-dj Armand Van Helden - begot - en Fiona Marr, uit de gelijknamige Vlaamse film, en The Dark Knight Rises-score van Hans Zimmer.
