Op zondag 3 februari kan je in de AB gaan kijken naar 'Beats, Rhymes & Life: The Travels of A Tribe Called Quest', een uitstekende documentaire over één van de meest opwindende hiphopbands uit de geschiedenis. Naast getuigenissen van generatiegenoten en artiesten die door de creativiteit en drive van ATCQ werden beïnvloed (onder meer Pharrell Williams, Questlove, Common, De La Soul en de Beastie Boys spreken hun bewondering uit) toont regisseur Michael Rapaportons ook beelden van de strubbelingen , misverstanden en verwijten die uiteindelijk tot het einde van de band zouden leiden.
Als fan is het uiteraard pijnlijk en triest te zien hoe de brave Ali Shaheed Muhammad steeds weer moet bemiddelen tussen een suikerverslaafde en spotlightschuwende Phife Dawg en een ambitieuze, larger-than-life Q-Tip, maar 'Beats, ...' doet je ook (opnieuw?) beseffen hoe uniek de band was en hoe belangrijk hun nalatenschap is voor de hiphop. Niet te missen, dus!
Inkom is gratis en inschrijven doe je via reservationshuis23@abconcerts.be
Je weet vast hoe dat gaat. Je koopt of krijgt een film en laat 'm dan veel te lang links liggen. Via deze weg leg ik mezelf op eens flink (en schoon) huis te houden in m'n persoonlijke dvd-collectie.
Morgen verschijnt Het vijfde seizoen, het sluitstuk in de filmtrilogie van Peter Brosens en Jessica Woodworth na Khadak(2006) en Altiplano (2009), en ik kijk er naar uit. Daarom dacht ik De Grote Kuis te beginnen met de dvd Mongolia Trilogy, een driedelig werk dat Brosens co-regisseerde vóór zijn samenwerking met Woodworth.
De trilogie beslaat City of the Steppes (1993), Poets of Mongolia (1998) en State of Dogs (1999), door het bijgevoegde boekje "creatieve documentaires" genoemd. Waarschijnlijk omwille van de manier waarop de makers op ongewone wijze beelden lijmen en rijmen in een vermenging van realisme en metaforiek. Die bejubelde maar evengoed gehekelde stijl van Brosens, tevens de producent van de reeks, voerden hijzelf en Woodworth onmiskenbaar in hun fictiefilms door.
Over State of Dogsschreef Jean Peret, directeur van het documentairefestival Visions du Réel, waar het de Grote Prijs won: "De film onthult een wrede paradox wat betreft honden [in Mongolië]. De zwerfhonden worden gedood door zij die geloven dat diezelfde honden zullen terugkomen als mensen." (vrij vertaald uit het boekje) De sterkste van de drie documentaires op de schijf. Poëtisch rijk. Of hoe direct de schoon in 'schoonmaak' te zetten!
De dvd gaf Brosens me cadeau toen ik hem bij de release van Altiplano interviewde voor Camera Obscura - een van m'n allereerste 'opdrachten' voor het programma. Volgende week dinsdag bespreken we Het vijfde seizoen on air.
Eerst vroeg ik me af of ik Werner Herzogs documentaires boven zijn fictiefilms verkies. Maar dan stelde ik me de vraag of je eigenlijk wel een onderscheid kan en mag maken in het werk van de Duitse cineast. Daarbij bedacht ik, en da's een stuk eenvoudiger, dat je (gelukkig) niet moet kiezen, dus waarom zou je ook?
In Cave of Forgotten Dreams, een documentaire waarin Herzog de kijker meeneemt in en door de befaamde Chauvetgrot, bemerkt de filmmaker-verteller bij een van de grotschilderingen: "The artist painted this bison with eight legs, suggesting movement, almost a form of proto-cinema."
Hoewel Herzog al eens het domein van de pseudo-diepzinnigheid durft te betreden (zoals met de krokodillen op het einde), lijkt de interpretatie hierboven niet alleen aannemelijk maar ook erg mooi... een bezwerend spel van de tot de verbeelding sprekende tekeningen en de schaduw van de toortsdrager als een vorm van cinema(/)magie.
Dat het een geïnspireerde film oplevert, bewijst het videosegment hieronder, als een soort film-in-de-film te zien, begeleid - in de puurste zin van het woord - door de originele muziek van cellist-componist Ernst Reijseger, waarvan daaronder dan weer 'Shadow' te beluisteren is.
Ongelooflijk, inspirerend, hoopgevend, hartverwarmend. Het zijn van die geconcentreerde adjectieven zodanig rondgestrooid in trailers en recensies en op posters, dat ze zo goed als nietszeggend worden. Maar, ze gaan wel stuk voor stuk op voor Searching for Sugar Man(Malik Bendjelloul, 2012), het onwaarschijnlijke, modern-mythische verhaal van de Amerikaanse muzikant Sixto Rodríguez. 't Moet toch bijna sinds The Cove (Louie Psihoyos, 2009) geleden zijn dat ik in de bioscoop nog zo was aangedaan door een documentaire, door de ontdekking van een man en zijn muziek.
'Cause' (Coming From Reality, 1971)
'Inner City Blues' (Cold Fact, 1970)
'I'll Slip Away' (Coming From Reality, 2009 Bonus Track)
'Streetboy' (Coming From Reality, 2009 Bonus Track)
'Sugar Man' (Cold Fact, 1970)
In ons land speelt deze internationale publiekslieveling eigenaardig genoeg enkel in het Brusselse Aventure Ciné Confort en dankzij One Shot Cinema nog tweemaal in de Gentse KASKcinema - de data vind je in onze Oog Om Oor-kalender rechts. Daarnaast is ie wel al verkrijgbaar op dvd. Tip: zie 'm met zo weinig mogelijk voorkennis en deel de film en de muziek met zo veel mogelijk vrienden. Warm aanbevolen in barre tijden.
