Eerst vroeg ik me af of ik Werner Herzogs documentaires boven zijn fictiefilms verkies. Maar dan stelde ik me de vraag of je eigenlijk wel een onderscheid kan en mag maken in het werk van de Duitse cineast. Daarbij bedacht ik, en da's een stuk eenvoudiger, dat je (gelukkig) niet moet kiezen, dus waarom zou je ook?
In Cave of Forgotten Dreams, een documentaire waarin Herzog de kijker meeneemt in en door de befaamde Chauvetgrot, bemerkt de filmmaker-verteller bij een van de grotschilderingen: "The artist painted this bison with eight legs, suggesting movement, almost a form of proto-cinema."
Hoewel Herzog al eens het domein van de pseudo-diepzinnigheid durft te betreden (zoals met de krokodillen op het einde), lijkt de interpretatie hierboven niet alleen aannemelijk maar ook erg mooi... een bezwerend spel van de tot de verbeelding sprekende tekeningen en de schaduw van de toortsdrager als een vorm van cinema(/)magie.
Dat het een geïnspireerde film oplevert, bewijst het videosegment hieronder, als een soort film-in-de-film te zien, begeleid - in de puurste zin van het woord - door de originele muziek van cellist-componist Ernst Reijseger, waarvan daaronder dan weer 'Shadow' te beluisteren is.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten