Jammer genoeg (ik had net iets liever wat gekke Perzische proto-electronica of Scandinavische funkplaatjes ontdekt) geeft vooral Demdike Stare de richting aan voor Azymuth: met verwrongen synths, klikjes, live tape-manipulatie en ruis werd langzaam een spooky atmosfeer opgebouwd. Het eerste halfuur van de set keek ik m'n ogen uit: de beklemmende sfeer die de combinatie van semi-misselijkmakende geluiden en de constante stroom van found footage, psychedelische beeldcollages en allround weirdness opriep, deed me constant naar adem happen.
Gezien en gehoord: Slant Azymuth
Vrijdag ben ik in KASKcinema naar Slant Azymuth, het horrorsoundtrack-project van Andy Votel en Demdike Stare, gaan kijken. Gezien de release van hun selftitled album mij vorig jaar volledig was ontgaan, wist ik niet meteen wat ik mocht verwachten. Andy Votel's naam staat voor mij synoniem met het Finders Keepers-label, dat stoffige en obscure pareltjes uit de meest uiteenlopende en minst populaire genres opnieuw uitbrengt, maar we kennen hem ook van de bizarre mixes die hij als Applehead op de wereld loslaat. Demdike Stare is dan weer een duo dat bevreemdende electronische drone-scapes in elkaar weeft.
Jammer genoeg (ik had net iets liever wat gekke Perzische proto-electronica of Scandinavische funkplaatjes ontdekt) geeft vooral Demdike Stare de richting aan voor Azymuth: met verwrongen synths, klikjes, live tape-manipulatie en ruis werd langzaam een spooky atmosfeer opgebouwd. Het eerste halfuur van de set keek ik m'n ogen uit: de beklemmende sfeer die de combinatie van semi-misselijkmakende geluiden en de constante stroom van found footage, psychedelische beeldcollages en allround weirdness opriep, deed me constant naar adem happen.
Een vreemde, zij het interessante ervaring, die helaas een beetje teniet werd gedaan door de duur van het gebeuren. Na een uurtje was het effect van zowel beeld als geluid immers zo goed als uitgewerkt en hapte ik enkel tijdens het gapen nog naar adem: jammer. Dat Slant Azymuth in minder copieuze porties wel degelijk te genieten valt, zie je hier:
Jammer genoeg (ik had net iets liever wat gekke Perzische proto-electronica of Scandinavische funkplaatjes ontdekt) geeft vooral Demdike Stare de richting aan voor Azymuth: met verwrongen synths, klikjes, live tape-manipulatie en ruis werd langzaam een spooky atmosfeer opgebouwd. Het eerste halfuur van de set keek ik m'n ogen uit: de beklemmende sfeer die de combinatie van semi-misselijkmakende geluiden en de constante stroom van found footage, psychedelische beeldcollages en allround weirdness opriep, deed me constant naar adem happen.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)

Geen opmerkingen:
Een reactie posten