Zo onzeker zou producent John Houseman geweest zijn over de aantrekking van Nicholas Rays On Dangerous Ground (1952), dat hij zocht naar de sterkst mogelijke muziek voor de film. Uiteindelijk lag het antwoord bij Bernard Herrmann, een Oscarwinnaar en vroegere componist-vriend van Orson Welles die tien jaar na een dispuut met RKO Pictures over The Magnificent Ambersons dan toch opnieuw met/voor de productiemaatschappij wilde werken.
En Herrmann deed wat men van hem hoopte. Over de opening van de film schalt druk zijn prelude, zelfs al over het productielogo - toen eerder ongebruikelijk als je 't mij vraagt-, om het publiek met een brute kracht het duistere nachtleven van de stad in te duwen. Ik kan het je helaas niet laten horen en zien, maar misschien geeft Herrmanns 'Hunt Scherzo' samen met het grimmige beeld eronder de intense stemming voldoende weer:
Het is dan ook de eerste helft van On Dangerous Ground die mijn voorkeur geniet, voor de ongeziene verschuiving naar het platteland. Na die radicale ommekeer was ik minder overtuigd, hoe graag ik ook het hoofdpersonage van Robert Ryan het uit zijn nachtmerrie wilde zien te redden.
De vrees van Houseman bleek terecht. En Herrmanns muziek mocht niet baten. De film lokte (te) weinig volk. RKO leed een flink verlies.
